Mijn verhaal

verhaal voorlezen jongen ik

Ik doe het niet voor mijzelf, maar voor die kinderen!

Op vrijdag 23 juni vond de achtste Tristan Hoffman Challenge plaats, georganiseerd door Kanjers voor Kanjers. Zij organiseren projecten van sport en spel voor kinderen en jongeren met een beperking in de buurt. Dit keer was de uitdaging om vanaf Prato in Italië de berg Passo Dello Stelvio wandelend, hardlopen of fietsend te beklimmen en hiervoor sponsoring te krijgen. De start voor de wandelaars en hardlopers lag op 21.1 km van de top, een halve marathon. Er zijn 48 haarspeldbochten! Pascal Kraaijenbrink ging voor Kanjers voor Kanjers hardlopend de berg op.

Pascal is 16 jaar, tenger gebouwd en komt ontspannen over. Wij praten in de tuin van een locatie van De Lichtenvoorde aan de Aaltenseweg in Lichtenvoorde. Hij is zoals hij zelf zegt ‘niet zo’n klein beetje met sport bezig’. Hij zit op voetbal en loopt hard. Hij voetbalt in het G-team in Groenlo. Niet iedereen is even goed in het voetballen, maar het gaat best wel goed, aldus Pascal. Voetbal is meer iets wat je met elkaar doet, een teamsport. Maar dan moet je ook goed kunnen rennen. Pascal wordt in het team overal opgesteld, waar hij nodig is, staat hij. ‘Hardlopen is heel anders, je doet dit meer voor jezelf en het is wel erg goed voor je benen’. Hij vindt het niet erg dat je hardlopen in je eentje doet.

Op zijn school, Het Bariet in Lichtenvoorde, hoorde hij voor het eerst over deze grote uitdaging, namelijk hardlopend de Passo Dello Servio op. ‘Toen de juffrouw het vertelde, keek zij gelijk mijn kant uit’. Die middag kwam Pascal enthousiast van school, hij wilde deze uitdaging wel aan. Na contact met school werd alles geregeld, er moest geld worden ingezameld en er moest worden getraind, hard getraind. Het geld kwam er, het vervoer kwam in orde en er kwam een tenue voor Pascal. Met een klein busje gingen zij naar Italië.

De heenreis ging sneller dan de terugreis, er was file in Oostenrijk en Duitsland. Pascal was hier nog nooit in Italië geweest, ook niet in het buitenland. Dus een beetje spannend was het wel. Hij was niet erg dat het in Italië warm was. ‘Dit is voor een goed doel, je strijd voor die kinderen en maakt die kinderen weer blij’. Dat stimuleert hem enorm.

Pascal moest veel trainen, wel twee of drie keer per week. Hij kreeg hierbij hulp van school, Kanjers voor Kanjers en begeleiders van de Tristan Hoffman Challenge. ‘Je moet wel rustig beginnen en dan kun je lange afstanden lopen. Ik heb in Italië 21 kilometer gelopen. Vooral de berg beklimmen op het laatste stuk was zwaar. De mensen langs de route moedigden mij aan. Zij riepen; ‘kom op Pascal, doorzetten’. Dat gaf een kick om door te lopen’. ‘Samen lopen met anderen, dat is gewoon leuk. Tijdens de loop omhoog zijn er veel bochten, iedere keer zie je nog zoveel kilometer. Je moet wel een training hebben gehad om dit te doen. Ik zie er niet tegenop want ik doe het voor kinderen die geld voor activiteiten nodig hebben. Ik doe het niet voor mijzelf, maar echt voor die kinderen’. Toen Pascal thuis kwam was hij heel erg moe en kreeg hij een beker en een medaille met snoep. Het was erg leuk geweest, maar toch wel zwaar! Zie tevens www.tristanhoffmanchallenge.com

Hij is wel leuk, anders was hij mijn vriend niet!

Ik ben Jasmijn en ik ben 17 jaar. Ik zit in Doetinchem op school, het AOC, de richting styling en design. Dan moet je denken aan interieurstyling, dat vind ik het leukste. Ik loop ook stage. Ik werk bij een vrouw en dan moet er bijvoorbeeld een nieuw gebouwd huis volledig worden ingericht, wij helpen daar dan bij.

Ik ga met de bus naar school. School is niet altijd even leuk, soms wel, soms niet. Dit ligt ook aan de onduidelijkheid van de leraar. Je moet wat doen (een opdracht) voor ze, maar ze vertellen nooit goed wat je precies moet doen. Zij vinden dat, als je op de MBO zit, je het dan zelf moet uitzoeken. Ik leer het wel steeds meer, maar fijn is het niet. Ik ben wel iemand die makkelijk contacten maakt, ik vind iedereen wel aardig.

Vanaf mijn achtste wilde ik al op ballet, maar er werd mij verteld dat ik de danspasjes niet zo snel zou leren. Ik heb heel lang (tien jaar) op majorette gezeten. In het begin kreeg ik één op één begeleiding van mijn tante, zo kon ik het sneller begrijpen. Majorette zijn vond ik erg leuk, maar op een gegeven moment niet meer. Ik wilde wat anders. Ik zit sinds kort op ballet in Groenlo. Ik doe klassiek ballet. Het is wel heel erg leuk. Ook doe ik aan fitness en ga naar de sportschool. Dit doe ik vooral om mijn spieren te verbeteren. Ik heb wat problemen met mijn rug en fitness helpt daarbij. Ook voor ballet is dit veel beter. Heel af en toe wil ik wel eens hardlopen. Meestal als ik chips heb gegeten! En ik heb ook nog een vriend. Hij is wel leuk, anders was hij mijn vriend niet!

Ik krijg altijd op woensdagavond begeleiding. Dat heb ik nodig, in nieuwe situaties ben ik onzeker. Er moet dan eerst wat structuur en routine inkomen. Ik moet het een paar keer gedaan hebben. De begeleiding helpt daarbij. Wij kunnen ook via whatsapp contact hebben. Dat is wel fijn maar ik heb ook met andere mensen contact. De begeleiding geeft ook bij school of in andere situaties ondersteuning.

Ik ben blij dat ik de boksbal niet ben

Ik word ontvangen door Jeffrey en Gabriele.
Jeffrey heeft de doorstroom gemaakt van de ene groep naar het fasehuis.
Gabriele komt van buitenaf.
Zij zijn beide heel erg bezig met hun toekomst.
In het fase huis krijgen ze de mogelijkheid om toe te werken naar meer zelfstandigheid.
Ze hopen ooit nog een keer helemaal zelfstandig te kunnen wonen.
Het hebben en moeten accepteren van begeleiding vinden ze maar lastig en onnodig. Toch hebben ze goed contact met de begeleiding.
Af en toe zitten ze met elkaar te dollen.
Kijk maar eens op de foto die is gemaakt samen met Kim.
Kim wilde dat helemaal niet, maar ze moest van Jeffrey en Gabriele.
Beide heren vertellen dat ze in het fase huis werken met bepaalde doelen.
Bijvoorbeeld zelf leren koken, corvee diensten.
Maar ook hoe je op kunt passen dat je buiten op straat je ook weet te gedragen.
En je niet te veel laat beïnvloeden door verkeerde mensen.
Het is ook allemaal erg persoonlijk.
Niemand is gelijk.
Zo heeft Jeffrey al een eigen sleutel, maar moet Gabriele die nog verdienen.
Als afsluiting van het gesprek gaan we naar een relaxruimte in een van de garages.
Deze is hen aangeboden door Kanjers voor Kanjers.
Het is nog in aanbouw, maar het wordt geweldig.
Stereo installatie, zachte wanden, mooie kleuren en vooral een grote boksbal.
En natuurlijk moet er even afgereageerd worden op de boksbal.
En dat gaat er hard aan toe.
Ik ben blij dat ik de boksbal niet ben.

jeefrey en gabriele